Iconische plekken, je kent ze wel.
Op Meddle, een album van Pink Floyd uit 1971, staat het nummer San (?) Tropez, waar Roger Waters mijmert over het luxe leven in de Zuidfranse badplaats: “As I reach for a peach, slide a rind down behind the sofa in San Tropez.”. Na 55 jaar sta ik dan eindelijk op de magische plek, waar dagjesmensen, artiesten en bezitters van jachten van meer dan 100m elkaar ontmoeten in de zon.
De reis erheen doen we met Les Bateux Verts, die hier een soort van OV op het water verzorgen. Inclusief overstap, die naadloos verloopt. En de groene rotskust, de azuurblauwe zee zijn ruimschoots aanwezig. En dus veel boten. Enorm veel boten in alle maten, maar vooral de grote. Sinds Bardot hier in 1956 schitterde in ‘Et Dieu… créa la femme’ wordt de jetset hierheen getrokken.
Eenmaal van de boot, vallen we midden in de ‘Bravade’, een jaarlijks terugkerend religieus festival. Kleurige optochten, vrouwen en mannen in klederdracht, bloemen en muziek. En uniformen. De viering herdenkt tenslotte de bloedige onthoofding van de Romeinse officier Torpes van Pisa. Die werd heilig verklaard, en zijn achternaam verbasterd, en zo krijg je dus: Saint Tropez.
Het blijkt bovenal een charmant plaatsje. Omdat het seizoen nog niet begonnen is valt de drukte mee. de uitdaging vinden we wel in de soms wat steile en hobbelige straten. En de pain-au-chocolat bij mijn koffie, die wat lang (>30min) op zich laat wachten. Ze zijn in verband met de Bravade een beetje druk.
Als Bateaux Verts ons weer de baai over vaart settelen we ons op het ‘eigen’ strandje. Geen heiligenprocessies, geen Brigitte Bardot. Maar gewoon een lekkere mocktail in de middagzon.
En trouwens, Elvis bleek te leven en trad op in Port Grimaud.
